Անգլիացիները գլիայազուրկ (առանց գլիայի) հայերն են:
 

Ազգերի կազմավորման, միգրացիաների, ներազդեցությունների վերաբերյալ բազմաթիվ տեսություններ գոյություն ունեն: Հնդեվրոպական ազգերի առաջացումն էլ կապված է նրանց նախապապերի միգրացիաների հետ: Այն փաստը, որ հայերը նավերով հասել են անգլիայկան կղզիների ափերը, գրի է առնված անգլիական հնագույն ձեռագրերից մեկում, ուր, մասնավորապես, ասվում է, որ հենց այդ հայերից է սերել անգլիացիների ազգը: Միգրացիաների ընթացքում, ազգաստեղծման այդ դժվարին եւ առասպելական ճամփեքին հայերը շատ բաներ են թողել բնիկ ցեղերին, շատ բաներ եւ կորցրել… Կան վարկածներ, որ “գլիան” հայերը կորցրել են շատ ավելի վաղ ժամանակներում, եւ դրա որոնումներն են նրանց բերել Անգլիայի (այն ժամանակ դեռ անանուն եւ անհրապույր) ափերը: Այստեղ ծայրաստիճան հոգնած հայերը վերջապես մերվեցին “գլիայի” անվերադարց կորստին եւ հիմնեցին ազգային մի նոր պետություն՝ Անգլիա: Այսպիսով նրանք (հայերը) շեշտում էին, որ միայն “գլիայի” առկայութունը կամ բացակայությունն է միակ տարբերությունը իրենց (հայերի) եւ նորաստեղծ ազգության միջեւ: Հնագետների մի ստվար զանգված համոզված է, որ հայտնի Սթոոունհենջը “գլիայի” դամբարանն է՝ առաջինը աշխարհում, ուր թաղված է ոչ ֆիզիկական, այլ “էական” մարմին: Անգամ Անգլիայի պետական դրոշը վկայում է, որ նորաստեղծ ազգը “խաչ է քաշել” “գլիայի” վրա եւ այլեւս հուսահատվել վերգտնելու այն: Հայերի եւ անգլիացիների լեզվամտածողական նույնության վերաբերյալ գոյություն ունի Գրիգոր Խաչատրյանի չափազանց հիմնավորված եւ նույնքան հետաքրքրական հետազոտությունը:

փորձագետի կարծիք

Անգլիայի պատմության ամենա­կա­րեւոր հուշարձանը, “ Անգլո-սակ­սոնյան ժա­մա­նակագրությունը” *, որ կազ­մվել է Ալ­Ֆրեդ Մեծի թագավո­րու­­թյան ժա­մանակ (871-99 թթ.) եւ նկա­րա­գրում է պատ­մությունը` հռո­մե­ական նվաճումներից մինչեւ նոր­մանների ներ­խուժումը, սկս­վում է այսպես. “The island Bri­tain (1) is 800 miles long, and 200 miles broad. And there are in the island five na­tions; English, Welsh (or Bri­tish) (2), Scottish, Pic­tish, and Latin. The first in­habitants were the Britons, who came from Armenia (3), and first peopled Britain southward.”

“Բրիտանիան ունի 800 մղոն եր­կարու­թյուն եւ 200 մղոն լայնություն: Եվ հինգ ազգեր կան այնտեղ. ան­գլի­ացի­ներ, ուելսացիներ (կամ բրի­տանացի­ներ), շոտլանդացիներ, պիկ­տեր եւ լա­տիններ: Առաջին բնակիչ­նե­րը բրիտոններն էին, որոնք եկել էին Արմենիայից ** եւ առաջինը բնա­­­­կեցում հաստատեցին Բրի­տա­­նի­այի հարավում:” Նույն աղբյուրը մեզ պատ­­մում է, որ 449թ. բրի­տոն­նե­րի արքա Վյուրտգերնը խնդրում է մայր­ցա­մաքում ապրող մի գեր­մա­նական ցե­ղին` անգլներին օգնել դիմա­կա­յե­լու պիկտերին: Անգլները կտ­րում անցնում են ծովը, հաղթում են պիկ­տերին, հե­տո, նկարագրելով “բրի­տոնների ան­պետ­քությունը եւ հո­ղերի բերրիությունը” կանչում են ցեղակիցներին ու բարեկամ ցե­ղե­րին` հին սաքսոններին ու յուտերին եւ միասին (“the Old Saxons, the Angles, and the Jutes”) նվաճում են Բրիտանիան, խառը ամուս­­­նություն­նե­րի միջոցով աստի­ճա­նաբար ասիմիլացի­այի ենթարկելով բրիտոններին (կարդա “հայերին”):

                                                                             Լ. Գյուլխասյան, "ա" ամսագիր, # 6, 2008թ., էջ 84-85

[ էջ  “ Անգլո-սակ­սոնյան ժա­մա­նակագրությունից”: Նո քոմենթ....]

* Կարող եք գուգլ անել ին­տերնետում “Anglo-Saxon Chro­nicle” բա­ռե­րով եւ գտնել մեծ քա­նակու­թյամբ տեքստեր, որոնք բոլորը, չնայած, ներկայացնում են անգլոսաք­սոներեն (հին անգլերեն) բնօրինակի 19-րդ դարի թարգմա­նու­թյունը: Տեքստը ամբողջովին հասու է ինտ­երնետում, քանի որ ԱՄՆ-ում հան­դի­սանում է հանրային սեփականություն:

**Թիվ 3 ծանոթությունում նշվում է, որ “ ...Արմենիա բառը գրվել է “Ժա­մանակագրության” սաքսոնացի գրի­չի կողմից, հնարավոր է, անու­շա­դրության պատճառով “Արմոր­իկա” բա­ռի փոխա­րեն”: Հասկանալի չէ, թե ին­չը ստի­պեց 19-րդ դարի թարգմանչին գուշակել, որ 10 դար առաջ սաքսոնա­ցի գրիչը սխալվել է: Եթե հավատանք թարգ­մանչի վարկա­ծին, ապա հարց է ծագում, ինչու սխալվելուց հին գրիչը գրել է հենց “Արմենիա”: Ամենամոտիկ բացատրու­թյունը այն է, որ սաքսոնացի գրիչը հայ էր: Որը տրամաբանորեն ապա­ցուցում է բնա­գրում գրվածի իսկու­թյունը. անգլոսաքսոնացիների մեջ հոսում է հայի արյուն: