Ներումի Կոչը, որը վերաբերում է քսան տարում չորսհազարամյա մի քաղաքակրթության ոչն­չաց­ման նույնքան ցավալի, որքան ժխտված պատմական փաստին, իր էությամբ ոչ միայն առաջին, այլ գեթ միակ օրինակն է դեռեւս ներողություն խնդրելու սովորություն չունեցող Թուրքիայում: Այնտեղ, ուր հավաքական գիտակցությունը ենթարկվում է հիշողության կորստի ահռելի փաստին, որը հարաբերելի է միայն հանցագործության` ահռելիության աստիճանի, անմեղ լինելու հիվանդագին համոզվածության եւ դրանից բխող զոհ ձեւանալու մոլագարության հետ, ներողություն չեն խնդրում: Ավելի ստույգ` ներողություն չէին խնդրում: Քանզի այլեւս դա կատարված իրողություն է: