Չարենցի արմատական ֆուտուրիզմը "ապագայապաշտության" ադեպտների ակնկալած "արվեստի վախճանի" փոխարեն, ազդարարում է հեղինակի` որպես գեղարվեստական աշխարհի միակ եւ ինքնիշխան դեմիուրգի "վախճանը":

Հայտնի է, որ Չարենցն ինքն իրեն ուրացել է` Մարկ Նշանյանը դա ցույց է տվել:

12 մարտ 2013թ.
Ի սատարումն Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հացադուլին "բադաբադա՞ն" [բացի Տիգրան Առաքելյանից] իր նյութերի հատընտիրով "լվացք" ձեւաչափով հանդես եկավ Ազատության հրապարակում: 
Ցուցադրումը տեւեց 20 րոպե 30 վայրկյան...

Կրկին ուրեմն` Չարենց եւ Մայակովսկի, միասին: Ու կրկին ուրեմն` արձանացումի, յեղափոխութեան ջատագովի, "մեծ արուեստ"ի ներկայացուցիչի իրենց յետ մահու ճակատագիրին ենթակայ: Ինչ որ կը ստիպէ որ վերադառնանք 1921-1924 ժամանակաշրջանին:

Պէտք է կարենալ մտածել ո՛չ միայն քաղաքականութիւնը արուեստով, ո՛չ միայն արուեստի՛ քաղաքականութիւնը, այլ` գեղարուեստակա՛ն քաղաքականութիւն մը: Քաղաքականութիւնը իբրեւ գեղարուեստական:

Խոսել “գրականության եւ գաղափարախոսության”` որպես իրարից տարանջատված երկու երեւույթների մասին, որոնք կարող են փոխազդեցության մեջ գտնվել, ինչպես հույս ունեմ ցույց տալ, ինչ-որ առումով ավելորդ է: Գրականությունը է, այս բառի մեզ ժառանգված իմաստով, գաղափարախոսություն:

Շենքը ինքնին դառնում էր պատմական հիշողության արխիվացման մի վայր, որտեղ դարաշրջանների հիշողության միակ վկան ու միեւնույն ժամանակ կրիչը ինքը` շենքն էր: Տարերայնորեն էր ընտրվում նոր ինստիտուտի տեղակայման վայրը, ոչ պատմականորեն, ասենք` պառլամետի շենքում կարող էր տեղակայվել պետական թատրոնը:

Հոլիսի 24-ին Գյումրին այլեւս հռչակվեց ՀՀ Մշակութային Մայրաքաղաք (ՀՀՄՄ)

Այստեղ մարդկային գլխի արդյունքները երեւում են սեփական կյանքով օժտված, իրար հետ ու մարդկանց հետ հարաբերության մեջ գտնվող ինքնակա գոյակներ: Նույնն է լինում ապրանքային աշխարհում մարդկային ձեռքի արդյունքների նկատմամբ: 

...հիմա մենք արժենք իրար՝ թե վերադաս, թե ստորադաս, նախագահ, թե քաղաքացի, գե­նե­րալ, թե շարքային: