բա­նա­սեր Արծ­վի Բախ­չին­յա­նի զրույ­ցը թարգ­ման­չու­հի եւ ար­ձա­կա­գիր Շուշան Ավագ­յա­նի հետ նրա "Գիրք­-ան­վեր­նա­գիր" եւ "Շուշ­ա­նիկ Կուր­ղին­յան. ապ­րել եմ ու­զում" գր­քե­րի առն­չու­թյամբ

Տեքստը ցանցող հռետորական հարցերի մեծ շրջանակ կա, որոնք թվում է, թե հեղինակը ուղղում է "անհայտին": Մինչդեռ հարցումների մեծ մասը խորքի մեջ ուղղված է հենց իրեն` որպես ավանգարդի ջատագովի:

Այս ընկրկումն ինքը հայդեգերական ռոմանտիկ մոտեցման դրսեւորում է, որը օրինականացվում է Հայդեգերի առաջարկած "բանաստեղծ-մտածողի" կերպարում:

"Transcript" հանդեսի նախաձեռնությունը իր առցանց համարներից հերթականը նվիրել ժամանակակից հայ գրականությանը, ինչը նշանակում էր մեր հեղինակների գործերը հրատարակել այդ էլեկտրոնային հանդեսի էջերում` երեք լեզուներով` անգլերեն, ֆրանսերեն եւ գերմաներեն...

Եվ փաս­տո­րեն կգա մի օր, որ նս­տակ­յաց­նե­րը չկենտ­րո­նա­նա­լով այլեւս իրենց ազ­գա­յին հա­վա­տի վրա, ան­խու­սա­փե­լի­ո­րեն կճա­նա­չեն եսի ամ­բողջ ինք­նա­վա­րու­թյու­նը:

Չարենցի արմատական ֆուտուրիզմը "ապագայապաշտության" ադեպտների ակնկալած "արվեստի վախճանի" փոխարեն, ազդարարում է հեղինակի` որպես գեղարվեստական աշխարհի միակ եւ ինքնիշխան դեմիուրգի "վախճանը":

Ես երեւի դեպրեսիայի մեջ եմ, որի պատճառով էլ ինձ այսքան անհանգստացնում է հայրենիքի հարցը:

Հայտնի է, որ Չարենցն ինքն իրեն ուրացել է` Մարկ Նշանյանը դա ցույց է տվել:

Արուեստ եւ վերաջաւրութիւն կը պատասխանեն եւ կը համապատասխանեն իրարու: Այս համապատասխանութեան ընդհանուր սկզբունքը պիտի կոչենք “գեղարուեստական սկզբունք”:

Մարտի 17-ի անձրեւոտ երեկոյան Մարինե Պետրոսյանը Ակումբում կարդաց իր նոր բանաստեղծությունները` գրված «Սալաթ կրակոցներով» գրքից հետո: